Martine de Wit, 15 jaar, heeft een osteosarcoom, ofwel een zeldzame vorm van botkanker gehad. In Nederland worden jaarlijks 15 nieuwe patiënten met een osteosarcoom ontdekt, vrijwel altijd zijn dit kinderen in de leeftijd van 10-20 jaar. De gemiddelde genezingskans is 60 procent. Wij willen Martine en alle andere kinderen die getroffen worden door een zeldzame vorm van kanker graag hoop op een mooie toekomst geven.
Ik ben Martine de Wit, 15 jaar, en heb een osteosarcoom, ofwel een zeldzame vorm van botkanker gehad. In de zomer van 2007 kreeg ik last van mijn knie. Ik dacht aanvankelijk dat ik een onschuldige blessure had, maar het bleek veel erger. Inmiddels ben ik 10 maanden verder en er is in die tijd veel gebeurd. Ik ben december 2007 geopereerd en heb in totaal 19 chemokuren gehad. Afgelopen zomer mocht ik na een lange en moeilijke periode eindelijk weer op vakantie met mijn ouders en zusje. Ik had daar zo lang naar uitgekeken!
Gewoon is nu bijzonder
Eind mei was ik klaar met kuren. Ik moet nu 1 keer in de 6 weken op controle in het ziekenhuis. Ze kijken dan of de kanker weg is en weg blijft. Eindelijk kon ik weer mijn “gewone” leven op pakken: thuis zijn met familie en vrienden, naar school, dat soort dingen die voor de meeste mensen vanzelfsprekend zijn. Het zijn uiteindelijk juist de gewone, dagelijkse dingen die ik het meest heb gemist in de maanden dat ik in het ziekenhuis heb gelegen.
Een nieuwe omgeving
Ik voel me gelukkig goed en ga graag naar school. Op drie vakken na, volg ik alle lessen weer. Eind vorig jaar zijn we verhuisd naar Bleskensgraaf en ik heb het goed naar mijn zin op mijn nieuwe school in Dordrecht. Het was natuurlijk wel even wennen. Een nieuwe omgeving was voor mij ook gelijk een nieuwe start: mijn nieuwe klasgenoten hebben mij nooit meegemaakt toen ik ziek was. Maar ik miste natuurlijk wel mijn vrienden van mijn vorige school. Ik heb op mijn nieuwe school een presentatie gegeven aan al mijn klasgenoten en leraren, zodat ze weten wat ik heb meegemaakt en ook beter begrijpen waarom ik bijvoorbeeld niet meedoe aan de gymles. Of waarom ik nog niet het hele rooster volg en eerder weg ga voor de bus. Ik moet wel goed oppassen dat ik niet teveel doe, want ik ben nog snel moe. Mijn ouders moeten me hier af en toe bij helpen!
Er zijn ook bepaalde dingen die ik niet meer kan. Zo hou ik bijvoorbeeld heel erg van zwemmen, maar ik kan niet meer van de glijbaan. Ook schaatsen en skaten door de natuur, (mijn leukste hobby) is verleden tijd. Dat is erg jammer. Maar gelukkig voel ik me (meestal) goed en ben ik blij met de dingen die ik wel kan! Ik ben God dankbaar dat Hij mij door deze periode heeft geholpen en voor de toekomst vertrouw ik ook op Hem.
Een droomreis
Van 24 april tot 9 mei, ga ik samen met mijn ouders en zusje Eline een hele bijzondere reis maken naar Guatamala. Wij hebben daar een financieel adoptiezusje, Miriam, die wij ondersteunen. Eline is ook in Guatemala geboren. Toen ik in het ziekenhuis lag, mocht ik van stichting Doe Een Wens, een wens doen. Ik wilde heel graag een verre reis maken en deze droom komt nu uit: met z’n vieren gaan we op avontuur!
